İstenmeyen Gebelikler!

Selamun aleykum. Hayirli sabahlar arkadaslar.
Ah ablam ahh. Bizde uzun suredir Rabbimin bize bir cocuk emanet etmesini bekliyoruz ama olmadi malesef. Millet yanlislikla hamile kaliyor.biz istedigimiz halde muciZe gerceklesmiyor. Bu da Allahimin takdiridir. Verende O,alanda O
Su mubarek gunde hepinizden dua bekliyorum ablalarim. Bugunler benim icin onemli. Ya bi evlat haberi alacagim ins.. yada umutlarimiz gelecek aya devredecek. Dua ile insaAllah. Hayirli cumalar

BeğenBeğen

istenmeyen gebelik ve kürtaj için islami bir çözüm vardır veye o konuya girer de
benim anlamdığım özellikle bu ahir zamanda çok çocuk için nasıl düşünmeden iyi , az çocuğa neden kötü diyorsunuz anlamadım. sanki “eskiden” çok çocuk yapan ebeveynler çocuklarıyla ilgileniyordular. biz 7 yedi kardeş köyde büyüdük ve annemin görevi kesinlikle çocuklarına bakmak değildi! annem inek baktı, tarlaya gitti, yemek yaptı, kaynanasına baktı, kaynatasına baktı vs vs. modern hayatı eleştiriyorsunuz da iyi güzel, ancak eskinin de güzeldi kanaatini nasıl veriyorsunuz anlamadım? kimin annesini bilinçli şekilde çocuklarını eğitti? farz edelim ki benim 4 erkek evladım var (kız söyleymiyorum onlar orta okuldan sonra evde otursun mesela) erkek çocuk ileride evini geçindereceği için okula, dersaneye ve genelde üni.ye gitmeli. ben 4 erkek çocuğunu tek eşimin maaşıyla kiradayken okutacağım? ayrıyetten böyle bir zamanda dördünü de kontrol edeceğim, kötü şeylerden uzak tutacağım, islamı öğreteceğim vs vs. bu durumda benim 4 ve orta halli çocuk yerine 2 ve kaliteli çocuğum olsa daha iyi olmaz mı. Bakın ben Allaha karşı gelmem. olacaksa olur, gelirse de bebiş rızkıyla da gelir ancak argümanları o kadar basit veriyorsunuz ki. şimdiki kadınlar jaluzi mi ne seviyormuş da vs. eski kadınlar sanki evinin hanımıydılar. eşek gibi çalıştırdılar afedersiniz. üstelik şimdi her yerde çocuklar kaçırılıyor daha bi dikkatli olunmalı. Milli Eğitim içler acısı onun yerine belki islami güzel bir okula gitmeli??? yani sanki kadınlar keyiften kaçıyormuş gibi. eski kadınların çocuklarına da anneanne babaane evde yaşardı onlar da bakardı. ama annenin eğitim anlayışı ile anneannenki aynı olur mu? çakışmaz mı?

neyse konu uzadı. ben evliyim ama çocuğum yok. benim korkum doğurmak, emzirmek değil. benim derdim çocuğumu BU koşullar altında nasıl en güzel eğitebilmemdir o nedenle de çocuk sayısı önemlidir. bugün 2+1 evin kirası 700 lira farz edin ki benim kız erkek karışık beş çocucuğum var onlar dine uygun şekilde nasıl büyüteceğim mahremlerini koruyacağım.

BeğenBeğen

Elalem, “kıble ne tarafta” diye sorulduğunda, cevap verilmeyen, kıbleye hiç ihtiyaç duymamış evlere ses çıkarmıyor.
Elalem, orucunu tutmayanın ahiretinden endişe edip de en ufak bir uyarıda bulunmayı kendine vazife edinmiyor.
Elalem, başkasının hakkına girenden hesap sormayı dert edinmiyor, zekatın hesabı nasıl yapılır umursamıyor.
Elalem, dedikodudan kaçınanı hoşgörmüyor, haramdan sakınanı suçluyor, doğruyu dokuz köyden kovuyor.
Elalem, komşusunun aç mı tok mu olduğuyla ilgilenmeyi kendisine vazife görmezken; senin karnındaki çocuğun aç kalacağına hüküm vermekten gocunmuyor.
Elalem, Allah’ın “ol” dediğine, “olma” demeye utanmıyor; mü’nim olanın hükmünü bilmezden geliyor.
Ahiretten, hesaptan korkmadan kız çocuklarını vaktiyle diri diri çöle gömdüren elalem, bugün de kız erkek demeden steril katliamların emirlerini veriyor.

E güzel kardeşim, Allah’ın emrinden yüz çevirip de, günahları saymakla bitmeyen bu “elalemin” dediğine uyulur mu? Ahiret günü kapısını çalsan, müşkülünü elalem mi üstlenecek, Allah’ın bahşettiği masum bir canı hele kendi evladını katletmenin cezasını “senin yerine ben çekeyim mi” diyecek? Kardeşim bir düşün, sen hiç evladın olmasa, şifa için kapı kapı dolaşmayacak mıydın? Öyleyse bu şükredilecek nimetin isyanı kime? Fıtratın evladına ancak merhamet nazarıyla bakmak üzere donatılmışken, bir anne olarak üç değil dört oldu diye dördüncüyü nasıl öldüreceksin? Sokakta biri çocuğuna bir tokat atsa, canın yanarken; elalemin lafından çekinip, bir cana nasıl kıyacaksın?

Herkes göz açıp kapayana kadar geçip giden ömrün çok uzun olduğundan pek emin. Nereden biliyorsun yarın bu telafisi olmayan günahla ölüp gitmeyeceğini? Nereden biliyorsun karnında taşıdığın canın bir Hamza, bir Ali, bir Fatıma olmadığını? Her nefesimizin hükmü Allah’a aittir kardeşim, onun verdiği hükümden daha güzel kim hüküm verebilir? Elalem mi? Masum bebeklerin “neden öldürüldüklerini” soracakları gün uzak değil, bu sorunun muhatabları arasında olmaktan kork ve sakın kardeşim. O evlat ki sana cennet vesilesi olur, sen ona cennet olursun.

BeğenBeğen

Rabbim hayırlı olan nasib eylesin herşeyden önce, Rabbim bağışlasın benim de bir oğlum var, mutlaka başka evlatlarım olsun istiyorum ama yetiştirememek korkusu var bende, elimden geleni yapıyorum yetiştirme konusunda ama ya bir eksiğim varsa, ya bu kadar titizliğime rağmen hayırlı bir evlat olmaz da yolundan şaşarsa.. ya ben yetiştiremezsem.. bu korkular bende fazla ne yazık ki…

BeğenBeğen

selamun aleykum hayırlı cumalar cahide abla. Allah razı olsun senden bunu tüm kalbimle söylüyorum daha yolun çok başındayım ama yazıların sayesinde çok şey öğreniyorum.Ablam sana sormak istediğim o kadar çok şey varki ama nerden ulaşacağımı bilmiyorum bende burdan yazıyorum,eviliğe alışırken hanımlara tavsiye yazınızda size bikaç sorum olmuştu eğer cevaplandırırsan ablam çok mutlu olacam o kadar bunaldımki çevremden nolur ablam Allah rızası için cevap ver selam ve dua ile Allah’a emanet ol…

BeğenBeğen

Ben 5 çocuklu bir evin ilk çocuğuyum.Zamanında anneannemler dahil anneme demediklerini bırakmadılar.Aklınız mı yok ne yapacaksınız bu kadar çocuğu gibi laflar,kızanlar karışanlar…Annemi ağlattıklarını bile bilirim.Hatta en küçük kardeşimin geleceğini duyunca aldır diye baskı yapan yakın çevre.En çok babam destek olmuştur anneme çocuğu veren Allah rızkını da verir. Ben bir öğretmen maaşıyla onlara nasıl bakacağım diye düşünmezken korkmazken millete ne oluyor sen takılma onlara o çocuklar büyüyünce anlarsın ne güzel bir şey olduğunu der mutlu ederdi annemi Tek çocuklular sürekli yetişemiyorum abla sen nasıl bakıyorsun der dururdu anneme .Bizim maddi anlamda hiçbir eksiğimiz olmadı herşeyimize yetişti babam çok şükür haa dört dörtlük lüks bir yaşamımız olmadı ama 5 kardeş paylaşmayı da öğrendik beraber oynamayı da arkadaşa bile ihtiyacımız olmadı çoğu zaman yettik ki biz birbirimiz. Şİmdi en küçüğümüz lisede babam hepimizi okuttu ne dersanelerden ne de milletin çook önem verdiği maddi şeylerden geri kaldık.O kızan karışan insanlarda her gördüklerinde imrenerek bakar anneme ne güzel hepsi boyuna geldi her biri bir şişin ucundan tutuyor keşke bende bir tane daha doğursaydım diye. Ben kamuda çalışıyorum eşimle tayinimizi yapamadık bir türlü nereye başvursak geri dönüyoruz olmuyor ne ben gidebiliyorum ne eşim gelebiliyor yanıma sadece hafta sonları beraberiz herkes korunun sakın bir araya gelmeden çocuk falan düşünmeyin derken eşim ve ben ne olması gerekiyorsa öyle olsun müdahele etmeyelim diye karar aldık.Sonuçta Allahın dediği olur dedik. Bİr türlü bir araya gelemezken en çok bunaldığımız anda 3 aylık evliyken aldım bebeğimin haberini. biz bir araya gelemiyoruz ama Allahım yardım etti bize bebeğimize bahşetti.Küçük yavrum doğmadan bizi rahatlattı.3 ay sonra doğum iznime çıkıp eşimin yanına gideceğim sonrasında da tekrar çalışmaya niyetim yok bebeğimle ilgilenip onu güzel güzel kendim büyüteceğim Allahın izniyle…

BeğenBeğen

Şu çocuk yapmak tabirini kullanmasak? Onun yerine Allah evlat nasip etti, evlatla rızıklandırdı desek? Gerçekten hiç hoş bir laf değil. 😦 Nureddin hocanın dediği gibi sanki baklava börek yapıyoruz…
Bir de şu kazayla oldu lafını Kaderle,Takdir-i ilahi ile oldu desek? Kaza derken genelde kazaya ve kadere imandaki kazadan ziyade başa istenmeden gelen olaylar, belalar çağrışınca akıllarda,nimetleri de felaket gibi görebiliyoruz.

Kelimeler…Belki bunlar yerli yerince oturduğunda direk çoğu şeye bakış da olumlu yönde değişecek inşaallah.
Örn. —>Umutsuz ev kadınları tabiri insanı evde olmaktan,ev hanımlığından utandırabilecek bir tabirken
Nurlu,ümitvar ev hanımları gibi tabirler insana ev hanımlığını çok da iyi benimsetebilir.
Bu çağın savaşlarının bir kısmı da algı üzerinden, kelimeler üzerinden oluyor, aman dikkat.Rabbim bizlerin bozduğunu Sen bizde en güzel şekilde düzelt. Amin.

BeğenBeğen

Artık geçtim ailelerin yatak odasına karışmasını komşular bile yatak odasına dil uzatır olmuşlar. Özellikle alt dairedeki komşular şakayla karışık dahi olsa “artık yeter 3.ye izin yok ya da 2 tane olsun yeter çok gürültü oluyor” diyorlar. SUBHANALLAH!!!
Siz kendinizi hangi mercide görüyorsunuz ki benim yatak odama elinizi uzatıyorsunuz. 4 çocuk istiyorum dediğimde kendi ailem haricinde eşimin ailesi ve etrafımdakiler gözlerini belerterek “şaka yapıyorsun” gibi bakmalarından bıktım. Çocuk cemiyetin istikbalidir dediğim zamam bu cümlemi algılayamayan kadınlarla dolu eşraf.

Üzülüyorum onlara karşı hemde çok!! Gerçekleri kulak ardı edip aynı teraneleri söyleyip duruyorlar, çocukları kendilerine sarıldığı zaman Allah’a şükredip çoğalmalarını istediklerinden emin olamadığımdan mahvoluyorum. Ayşe kardeşimizin yazısında denildiği gibi kötü haslete kimsenin gıkı çıkmazken kimsenin umrunda olmazken ki olsa bile ayıp olur söylemeyeyim diye kendilerini geri çekerken nasıl olurda en mahrem en önemli ve en üstünde durulması gereken şeyde kendilerini yetkili merci gibi ortaya atmalarına üzülüyorum.

Rabbim bilinçli nesiller versin bilinçlendirsin hepimizi de ki gelecek nesle “doğurma” diye telkinlerde bulunan büyüklerden olmayalım.

BeğenBeğen

Çooook uzun olacak ama yazdıkça yazmışım, hakkınızı helal edin.

Benim anlamadığım herkes ya maddi açıdan karşı gelmiş çok çocuğa ya da maddi durumun önemi yok diyerek tavsiye etmiş. Ama hiç kimse bu çocukların dini eğitiminden bahsetmemiş, çevrenin/ailenin bu konudaki olumsuz etkilerini konuşmamış. Bizim korkumuz bu yönden.

Biz maddi durumu çok iyi olan bir aile değiliz. Elhamdülillah, aç değiliz açıkta değiliz fakat elimizde çok para bırakacak durumda da değiliz. Fakat bu bizim için evlat istememe sebebi olmadı elhamdülillah, çocuğun rızkı bize hep işin kolay kismi olarak geldi. Bizi Doyuran onu da doyurur elbette. Fakat bizi korkutan her zaman yakın ailemiz ve çevremiz oldu.

Her ne kadar belirli bir noktaya kadar dini bir hassasiyete sahip olsalar bile, bizim hassasiyetlerimize bir noktadan sonra zıt düşüyorlar. Ben elimden geldiği kadar içinde katkı maddesi olan şeyler yememeye çalışıyorum ve istiyorum ki elimden geldiği kadar çocuğumu bundan koruyayım. Fakat çocuğa bir şey yedirme hevesi olan bir babanneye sahip, ve bu konuda bizim kadar hassas davranmıyor. Ben şimdiden onun derdine düştüm. Zaten kendimi korumakta zorlanıyorum, ekmek alırken dahi temiz ekmek bulana kadar uğraşıyorum, şimdiden doğmamış evladımın hakkına girmekten çok korkuyorum.

Ya da bizim için erkek ve kadınların ayrı oturması, erkeklerin kadınların bulunduğu yere girmemesi, karışık bir ortamda bulunuyorsak dahi tesettür ve edeb kurallarının gözetilmesine çok önem verdiğimiz halde benim bu hassasiyetime saygı göstermeyenlerin, beni benimsediklerinden çok daha fazla benimseyecekleri torunlarını onlara kalsa kendi kuralları çerçevesinde yetiştirmeye çalışmalarından korkuyorum. Gelinlerini bırak, kendi evlatlarına dahi saygı gösteremeyen, anne-baba her zaman haklıdır diyerek sürekli dini olarak da tehditler yağdırmalarını düşünüyorum da, vallahi korkuyorum. Bunun gibi nice örnekler suna bilirim.

Farkındaysanız namaz, tesettür, oruç gibi ibadetlerden bahsetmiyorum. Bu konuda onlarin tutumu belki bizden de katı. Fakat islami bilinci, yani ince detayları, Müslümanlığı hakkıyla yapmak için gerekli olanları, biz çift olarak yeni yeni oturtuyoruz kendimizde ve daha yolumuz çooook uzun. Kendimi korumak bu kadar zor iken, evladımı nasıl koruyacağım?

Bundan hiç korkanınız olmadı mı? Ana-baba bu, hiç birşekilde onlara saygısızlık yapmak, heveslerini kırmak istemiyoruz. Ama onlardan öte Rabbimizin dedikleri var. Bir insan bu kadar baskın olan ana-babayı nasıl idare eder? Biz daha iyi Müslümanız havası içerisinde değiliz fakat bu şekilde davranıyormuşuz gibi de olmak istemiyoruz. Bunu nasıl başarabiliriz, çünkü çok çabuk böyle bir ithamda bulunuyorlar.

Bilmiyorum. Bu korkularımız her zaman vardı. Fakat bir noktadan sonra dedik ki; hayır, çok evlat istiyorsak, genç bir anne baba olmak istiyorsak, bu korku bize engel olmamalı. Dua ettik, ‘Rabbim, biz çok korkuyoruz fakat Sen bizden elbette daha iyi bilirsin. Hakkımızda ne zaman hayirli ise o vakit nasib et bize hayırlı ve sağlıklı bir evlat’ dedik. 4 hafta sonra hamile olduğumu öğrendim.

Şuan hamile olduğumu saklıyoruz. Neredeyse 4 aylık hamileyim fakat ailemizin şimdiden bizim hoşlanmayacağımız heveslere girmelerini istemediğimizden sevincimizi iki kişi yaşıyoruz. Ayrıca cümle alemin duymasını da istemiyoruz ki biliyoruz ki bir kişiye dememiz 1000 kişinin bilmesi olacak.

İlk haftalar kafam daha rahat iken son haftalarda korkularım tavan yaptı diyebilirim. Ve korkularım beni çok tedirgin hatta mutsuz yapıyor. Hormonların etkisi midir onu da bilmiyorum fakat artık birşeyler yapmam gerekiyor yoksa korkularımı gerçekle karıştırmaktan korkuyorum. Çünkü her ne kadar ailemizin huyunu ve tavrını bilsek de onların asıl tavrını bilmiyoruz, daha önce torun sahibi olmuş insanlar değiller, söyledikleri şeyler hakkındaki düşünceleri belki de torunlarını ellerine alinca değişecek ve belki de biz boşuna bu kadar korkmuş olacağız.

Kafamdaki düşünceleri nasıl azaltabilirim? Bana sükunet veren Rabbime olan güvencim ve düşüncelerim sanki işe yaramıyor. Beynim biliyor da, içimdeki o korkuya ulaştıramıyorum beynimin o mantikli sözcüklerine.

BeğenBeğen

Selamun aleykum Cahide Hanım,
Siz bu yazıyı yayınlayalı epey olmuş ama ben henüz gördüm. Yorumlardan çoğunu okudum. İçim kabardı, kendi hikayemi paylaşmak istedim. Belki bir dua eden bulunur bana da…
Yaşım 28’e dayandı ve 6 senedir evliyim. 5 senedir evlat duası ediyoruz, henüz arzumuza nail olamadık. Takdir Allah’tan… İlk seneler gittiğimiz bütün doktorlar adeta başından savdı bizi, ‘sizin bir şeyiniz yok, biz nelerle uğraşıyoruz, bekleyin biraz’ diye diye. Aradan seneler geçtikçe bizi ciddiye almaya başladılar. Bir sene evvel ilk tüp bebek girişimimiz doktorun büyük umutlarına rağmen hüsran oldu. Gelişmiş yumurtaları ultrasonla bize gösterirken ‘ikizler geliyor, bak babası, bak annesi’ diyen doktora ‘Hasbünallah ve ni’mel vekil’ dedik sessizce.
Pek kimseye söylememiştik tedaviye başladığımızı. Söylediklerimizin çoğu büyük sevinçle karşıladılar, henüz işin başındayken. Nasıl üzülüyordum ‘Biz netice konusunda tevekkül etmeye, olumsuz bir sonuç alırsak kalplerimizi buna da elhamdülillah diyebileceğimiz bir halde tutmaya çalışırken bu insanlar neye bu kadar seviniyorlar?’ diye. Sanki kesinlikle tedavi işe yarayacak gibi neşeyle tebrik ediyorlardı beni. Tedavi olumsuz sonuçlanınca da herkes tekrar ne zaman deneyeceğimizi sormaya başladı. Sanki bu tedaviye başlamak, devam etmek çok kolay ve çok normalmiş gibi… Hatta işin garibi, buna mecburmuşuz gibi…
Bu süreçte fark ettim ki biz Müslümanların malesef evlat sahibi olma konusunda da gizli ama çok vahim bir yanılgımız var: Allah’ın bir mucizesi (biliyorsunuz ‘mucize’, ‘insanı aciz bırakan şey’ demektir) olan insan bedenini adeta bir makine gibi algılıyoruz, tıp ilminin de günbegün ilerlemesiyle hayat hatta ölüm hakkında kendimizi daha muktedir buluyoruz. ‘Çocuk yapmak’ tabiri bu durumda bizim güya Müslüman kulaklarımızı hiç rahatsız etmiyor.
Hemen her hafta en dış kapının mandalı insanların bile hamilelik haberleri birileri tarafından kulaklarıma boca ediliyor. Halimizi bilmeden kaç kişinin ayıplamasına, laf sokmasına maruz kaldık, sayısı yok. Kimseyle konuşmak istemiyorum bu konuyu, çünkü herkes kendince birtakım tavsiyeler vermekle kalmıyor; benden daha çok, daha özel bilgiler istiyor. Halbuki ben bu konuyu aile mahremiyetine ait görüyorum. Konuşmak istemediğimde de daha ters ve kırıcı şeyler işitiyorum.
Eskiden çok sevdiğim bahar mevsimi, tazelenen tabiat, hele hele baştan ayağa çiçeklenen, meyveye duran ağaçlar bana artık derin bir hüzün veriyor. Bir sene daha geçti ve ben çiçeklenemedim, diyorum kendi kendime. Her ne oluyorsa kalpte oluyor, kimse kimsenin derdini bilmiyor. İnsan umutsuzluk, hüzün, heyecan, karamsarlık, şükür, umut, isyanın ve daha pek çoğunun içinde savrulup duruyor.
Bütün arkadaşlarımın (Allah nazarlardan korusun) en az bir çocuğu var. Birkaçımız bir araya geldiğimizde konuşma gündemi ister istemez çocuklara, eğitimlerine, hallerine filan geliyor. Ne kadar konuşmaya dahil olmaya çalışsam da çok kısa süre içinde ortamdaki bir koltuğa, sehpaya, saksıya filan dönüşmüşüm gibi hissediyorum. Bebek tebriği neyse de yok dişi çıktı, yok ilk yaşını doldurdu, yok sünnet oldu diye düzenlenen ‘party’ler iyice dışlıyor beni. Bir şekilde atlatıyorum bu tür davetleri.
Lise çağlarımda nedense bir annelik hayali kuruyordum. Annelikle, çocuk gelişimi ve eğitimiyle ilgili kim ne söylüyorsa ilgiyle dinliyordum. Anneliği çok kutsal görüyordum. (Şimdi bunun doğru olmakla birlikte, şarta bağlı bir durum olduğunun farkındayım 🙂 ) Sanırım bu yüzden evlat duasına durduğumuz ilk yıllar ‘anne olamazsam, eksik kalırım, mutsuz olurum’ gibi bir inancım vardı. Zamanla bundan kurtuldum.
Elbette anne olmak, salih bir kul olarak evlat yetiştirmek önemli ama ‘anne/baba olabilmek’ bizim elimizde değil. Bu dünyaya gönderiliş amacımız, dolayısıyla esas mutluluk hedefimiz ‘anne/baba olmak’ değil, olmamalı. Göçüp gittiğimizde arkamızda iyi bir nam bırakmak, yani iyi insan olmak, güzel ahlak sahibi olmak daha asli bir kazanım hem bu dünya, hem de ötesi için.
Adı adımdır diye yalız Hz. Fatıma’yı okur dururdum eskiden. Artık hiç evlat doğurmamış olmasına rağmen bütün ümmete anne olan Hz. Aişe ile avutuyorum kendimi. Onu düşünüyorum, onu da örnek almaya gayret ediyorum. Evlatlarıyla değilse de ilmiyle meşhur olmuş o kıymetli annemizi düşünmek benim durumumdaki hanımlara da iyi gelecektir.
Evlat bu dünyanın en tatlı meyvesi (imiş), enbiya bile Allah’tan salih evlatlar dilemiş. Biz de duamıza devam edeceğiz elbet, ama duamıza bizim istediğimiz gibi cevap verilmeyebileceğinin farkında olarak.
Allah dileyenlere aklı sağlam, bedeni sağlam, imanı sağlam, ahlakı sağlam güzel evlatlar nasip etsin. Evlatlarımızı hesap gününde yüz akı eylesin.
Selam ve dua ile…

BeğenBeğen